Weer bijgeblogd

Onderstaand weer een up-date van onze 'avonturen'... De laatste drie verhaaltjes (exclusief dit berichtje) zijn nieuw!

p.s. dank voor jullie reacties op mijn (ons) blog, leuk!!!

Nu echt down under

Vanmorgen weer om kwart over zes opgestaan en door hostel keurig bij de haven afgeleverd bij de terminal. Net of je gaat vliegen: je moet ook inchecken en de boot gaat vanaf een gate! Flippers en duikbril gekregen en onder het genot van een kop thee/koffie nog een tijdje gewacht voor we vertrokken. Half negen voeren we pas uit. Eerst wat algemene intructies, veiligheid enzo (we hadden zelfs securitynummers, nr. 1 en 2, makkelijk om te onthouden ;-). Daarna lekker het dek op. Weer was niet super, maar gelukkig wel droog. De wind was behoorlijk en daarmee de deining ook. Gelukkig niet ziek geworden.

Na ruim een uur bereikten we eindelijk het reef. Door alle golfbrekers was het hier een stuk rustiger. We hebben eerst onze snelle duikcursus gehad en wij mochten als eerst gaan duiken, drie man en een instructeur. Eerst een paar kleine oefeningen en dat ging goed. Toen verder naar beneden. Erg mooi hier down under. Veel grote vissen en prachtige kleuren in het koraal! Geen idee hoe lang we beneden zijn geweest, maar het leek erg kort. Het was erg leuk om zo een keer te doen. Denk niet dat ik voor een hele cursus zou gaan, maar Herbert wellicht nog wel eens.

Na het duiken zijn we gaan snorkelen, ook erg mooi, maar in dit gebied niet zo spectaculair. Na de lunch zijn we naar een ander gebied gevaren en daar vond ik het veel mooier. Heel veel vrij oppervlakkig koraal en daarmee ook veel vissen hoog in het water. Super mooie kleuren en groot! Herbert heeft zelfs nog een grote schildpad gezien. Hoop dat de foto's mooi gelukt zijn met de onderwatercamera.

De terugtocht was met nog meer deining dan de heenweg. Gelukkig ook nu weer veilig het vast land bereikt, niet zeeziek. Om half vijf waren we weer terug. Erg leuke dag geweest en zelfs een duikcertificaat(je) ontvangen, super! Nog wat kleine boodschappen gehaald. Nu aan het internetten. Daarna gaan koken en vanavond waarschijnlijk naar Pirates of the Carribean III. Morgen Kuranda met de Scenic Railway en de Skytrain op het program.

Met recht regenwoud

Weer op een normale tijd opgestaan: kwart over zes ;-) Na het ontbijt naar het station gelopen en keurig op tijd opgehaald door de toerguide, Troy. Op weg naar Port Douglas nog bij een mooie lookout gestopt en in PD de laatste mensen opgehaald. Een hele kleine groep, zes mensen en een tourguide. In PD het Rainforest Habitat Sanctuary bezocht. Erg mooi opgezet. Voor het eerst de Cassuary gezien. Deze bedreigde vogelsoort is hier in het regenwoud onmisbaar. Sommige zaden/bomen groeien namelijk alleen maar na vertering door deze vogel. In dit park heeft Herbert ook eindelijk koala's gezien. De tijd hier was eigenlijk iets te kort.

Verder gereden door erg mooi landschap van het regenwoud. Vlakbij Mossman gestopt voor een wandeling door een woud dat met recht een regenwoud genoemd mag worden..... tijdens onze wandeling ging het namelijk steeds harder regenen! Het was eigenlijk wel heel erg mooi door die regen. De gids kon ook veel vertellen over de divere bomen en levende wezens hier. Nog twee best grote lizards (volgens Herbert dragons) gezien en een enorme spin. Was erg onder de indruk van dit landschap met z'n metershoge bomen en slimme ecosystemen. Na de wandeling was het de bedoeling om een korte zwemmogelijkheid te houden, maar door de zware regenval was het water te hoog en de stroming te krachtig. En ach, nat waren we toch al. Daarom terug naar de (mini)bus en op naar de lunch. De lunch was wel aardig. Ik vond vooral de frietjes erg lekker dit keer, niet zo'n slappe hap. Na de lunch naar de Daintree River gereden voor onze cruise.

Bij de cruise moesten we even wachten en kregen we koffie/thee met biscuits. De thee was hier van een lokale plantage, erg lekker. De gids heeft nog e.e.a verteld en liet ons een grote boon zien, die enorm heet wordt als je hem over beton ruwt. Heb er zelfs nog een klein brandwondje aan over gehouden (net als een aantal anderen...). Ook vertelde de gids hier dat het nog niet zeker was of we Cape Tribulation zouden kunnen bereiken in verband met wateroverlast op de wegen. We zien wel!

De 'cruise' (een bootje met een dak en open zijkanten) was ondanks de regen erg leuk. Mooi om hier te varen en een aantal boomslangen, een krokodil en groene boomkikker te zien. Het uur ging erg snel voorbij. Na deze tocht verder naar het noorden door wederom erg mooi gebied. Tegen vier uur bereikten we Cape Trib. Hier een half uur op het strand gelopen. Erg mooi om te zien, maar had er net iets meer van verwacht. De gids moest mensen ophalen voor de terugweg. Op het strand heeft Herbert nog een kokosnoot gevonden. Terug bij de bus, heeft Troy deze 'geopend' (kapot geslagen en gepeld), we hebben het sap opgedronken (best aardig) en Troy heeft het geheel verder ontrafeld. Het binnenste van de noot is niet aan mij besteed.

Onderweg naar Cape Trib trouwens nog gestopt bij een ijsmaaktent en heerlijk ijs gehad. In de tuin bij deze ijsfabriek heeft Troy voor ons nog stervruchten (carambola) geplukt, erg lekker!! Ook had hij nog ergens mandarijnen van de boom gehaald en hebben we suikerriet geproefd (heerlijk zoet), een heel maaltje tijdens deze trip!

Na het kokosnoot tafereel weer terug naar Cairns, dik twee uur rijden. Ging vrij snel, iedereen bij het hostel afgezet en daarna gaan koken. We hebben een soort misosoep gemaakt, lekker! Na de afwas lekker rustig op onze kamer doorgebracht. Een enorm leuke, maar vermoeiende dag (ja, ja, we worden oud!!). Morgen dag naar het Reef, snorkelen en proefduik.

Dagje Cairns

Vanmorgen niet al te laat opgestaan, lekker gedoucht en als ontbijt: een mueslibar ;-) Daarna naar de receptie om te betalen en te informeren naar tors. Het gaat hier allemaal wa romelig, maar dat past wel binnen de sfer hier. Nog wat brochures doorgenomen en gekoze voor een cape Tribulation tour orgen en zaterdag een reftoer met proefduik. Voor zondag denken we aan de Scenic Train & sky train naar Karunda. Na al het boeken en regelen, boodschappen gaan doen bij Coles om nu eens fatsoenlijk te kunnen ontbijen en 's avonds te kunnen koken.

Teruggelopen, geluncht en toen wilden we Cairns gaan ontdekken. Waar we hadden gehoopt op een dagje strand, zijn we de hele middag getrakteerd op enorme hoosbuien. Het schijnt ook niet heel veel beter te worden de komende dagen. We zullen zien....

's Middags wat gelezen, info over de trein gehaald bij het station hier aan de overkant en wat rondgelummeld in een groot overdekt winkelcentrum. Eind van de middag wilden we achter internet om vlucht en accomodatie in Sydney te boeken. Maar waar het internet hier heel snel zou moeten zijn, bleek het toch anders. Ik vermoed vanwege het weer. Omdat het eindeloos duurde, halverwege de stroom uitviel en we opnieuw konden beginnen, hebben we een ander internetcafe opgezocht. Hier werkte alles prima en met een half uur hadden we onze vlucht en accomodatie geregeld. Waar we vorige keer Qantas vlogen, vliegen we nu met Jetstar. Van Sydney naar Adelaide vlieg ik met Virgin en dan heb ik ze alledrie gehad;-)

Door de hoosregen weer terug gelopen (tot onze enkels in het water!), de was van vanochtend gecheckt, maar dit droogt natuurlijk voor geen meter. Om een uur of zeven gaan koken, dat heb ik sinds mijn vertrek al niet meer echt gedaan... Lekker spaghetti met veel groenten en lekkere saus. De geraspte kaas ontbrak helaas, fout inkoopbeleid! Na het eten alles netjes weer opgeruimd, was in de droger gegooid, en een kop thee gedronken. 's Avonds onze kamer nog wat opgeruimd, gelezen e.d. Niet al te laat gaan slapen, om half acht moeten we weer paraat staan voor onze Cape Tribulation toer.

Naar Cairns, of toch niet...

Vanmorgen op tijd opgestaan om de dag zo goed mogelijk te benutten. Mueslibars voor ontbijt en op naar de Royal Flying Docters Service. We waren precies op tijd voor de rondleiding en konden gelijk aanschuiven voor een algemene introductiefilm. RFDS is in 1928 opgezet door een dominee, rev. Flynn. Het gebied van Alice Springs heeft een radius van 600 km met 3 vliegtuigen. Gemiddeld gaan er 4 vluchten per dag. Afgelopen week was er voor het eerst in de 7-jarige carriere van de vertelster geen enkele vlucht uitgevoerd. Het hoogste aantal wat ze had meegemaakt was 16 vluchten op een dag!

Na de rondleiding nog het museum bezocht, erg leuk! Daarna koffie en broodje daar gegeten. We hadden daarna graag naar het Telegraph station gewild, maar helaas ligt dit te ver uit het centrum om nog te kunnen doen vandaag. Daarom een baby-kangoeroe rescue centre bezocht. Hele bevlogen mensen die joey's van overreden moederkangoeroes groot brengen. Als een roo namelijk op de kop geraakt wordt door een auto, bus of vrachtwagen, overleven ze dit meestal niet. Als ze zwanger zijn, overleeft de joey het echter meestal wel. Deze jongen sporen zij op en proberen ze groot te brengen omk later weer in het wild uit te zetten. Een lang en intensief proces. goed om wat over te horen. Ik was vooral onder de indruk van hun bevlogenheid. We hebben ook allebei nog een joey vastgehouden. Stevig ingepakt alsof het de buidel is. In de afgelopen 12 jaar (eerst parttime en later fulltime) hebben ze 64 joeys groot gebracht.

Na dit bezoek was er nog tijd om Anzachill te beklimmen. Een kleine heuvel maar mooi uitzicht over de stad. Op de heuel een monument voor hen die gesneuveld zijn in oorlogen. Teruggelopen via Stuart Town Gaol,het oudste gebouw in Alice. De bouw begon in 1907 en eindigde in 1909. Alle andere gebouwen in AS zijn dus jonger!

Na dit korte bezoek nog even snel langs Woolworths en Subway gelopen voor de lunch en weer terug naar het hostel voor de shuttle naar het vliegveld. We zouden om 1 uur opgehaald worden voor onze vlucht. Bij de receptie worden we echter dat onze vlucht gecanceld was! Tja, soms zit het mee en soms niet.... Deze vlucht zit ons in elk geval nietmee. Verhaal was wat vaag en dus Qantas gebeld. De informatie bleek weer niet te kloppen met die van de shuttle.... Na een paar keer heen en weer bellen was het resultaat dat we een ingelaste vlucht van 16.35 uur zouden hebben, daarom nog wat bij het hostel rondgehangen, even geinternet voor accomodaties in Sydney en in plaats van op de luchthaven hier geluncht. De shuttle kwam ruim op tijd en we waren keurig op tijd op de luchthaven. Mooi en modern! Inchecken gaat hier supersnel, geweldig! Vloeistoffen was ook geen probleem. Net of je bij een binnenlandse vlucht geen bom van water kunt maken....

De security ging op zich ook prima, alleen was ik weer eens de gelukkige die random gekozen werd om getest te worden op sporen van explosieven. Die had ik, uiteraard, niet. Herbert had nog de moed om mevrouw te vertellen dat ik wel een explosief karakter had... Ze kon het grapje (uiteraard een grapje, want klinklare onzin!)niet echt waarderen, maar we mochten gelukkig wel doorlopen. Nog een kop koffie gedronken en om 5 uur gaan boarden omdat de vlucht een half uur te laat was. We kwamen er trouwens op de luchthaven ook achter dat onze oorspronkelijke vlucht nooit aangekomen is in Alice. Boarden ging ook weer razendsnel en we konden zo doorlopen naar onze kist. Desze zat al flink vol met passagiers vanaf Uluru. En zoals alles hier snel ging, gingen we ook rap de lucht in. Onderweg zelfs nog zoutjes en een broodje gekregen. Na 2 uur vliegen weer geland in Cairns.

Het was gelukkig nog even voor acht uur (ze leven hier weer een half uur eerder dan in Alice en Adelaide) en vlug 't hostel gebeld. Tot 8 uur halen ze je namelijk nog op en daarna niet meer. De koffers waren er met 5 minuten en de lift was er ook snel (Nederlands meisje dat hier een tijdje werkt). Het hostel ziet er prima uit. We hebben lekker een 2-persoonskamer en douche en toilet om de hoek. De koffers open gegooid en naar het centrum gelopen om nog een hapje te eten. Lang gezocht en uiteindelijk bij de Mc een hapje gegeten. Nog even langs 't strand gelopen en toen weer terug.

Het is hier weer heel anders dan in Alice. Heel ander soort mensen (stuk hipper!) en erg weinig aboriginals. Ben benieuwd hoe het er bij daglicht uitziet. Klimaat is hier trouwens ook heel anders. Om 22.00 uur was het nog 24 graden en de vochtigheid is erg hoog, voelt benauwd.

's Avonds alvast wat folders bekeken van trips die we willen doen en vrij laat gaan slapen. Morgen rustig dagje om Cairns te verkennen.

Weer helemaal up-to-date

Hier onder worden jullie weer helemaal bijgelogd over de avonturen sinds we uit Adelaide zijn vertrokken. De verhaaltjes zijn gebaseerd op mijn papieren reisverslag, dus het kan af en toe wat vreemd in tijd overkomen....

We hebben het in elk geval heel erg naar onze zin, veel mooie dingen gezien en met een hele leuke groep gereisd. Morgen reizen we af naar Cairns. Of daar internetgelegenheden zijn weet ik niet, ik vermoed het wel en zal proberen met enige regelmaat verslag te doen (om de dag ofzo), maar kan niets beloven!

Het weer is hier prachtig en hoorde vandaag dat het in Cairns een graad of 30 is, denk dat me dat wel gaat bevallen!! Het enige minpuntje hier is dat we binnen twee weken alweer richting Nederland vliegen, maar plannen voor een nieuwe reis zijn we natuurlijk al aan het maken. Australie is erg groot en we hebben nog lang niet alles gezien!

p.s. heb net even gekeken of alles er goed opstaat. Dat zeker, maar voor de echt lezer onder jullie: op pagina twee staan ook nog nieuwe elementen... Het eerste nieuwe verhaal heet '16 mei - heading north'.

Alice Springs

Gisteravond een gezellige avond gehad bij BoJangles. Eten was niet super, maar sfeer was goed. Het was een restaurant/bar met een live internet uitzending. Maar ja, de mensen die wij nog een even een berichtje hadden gestuurd hebben niet op tijd gekeken en ons dus niets aangeboden (dit kan live via het Internet).... Jullie hebben wel wat gemist!

Na het eten hebben we ons uitgeleefd op de dansvloer, zelfs ik! en om twaalf uur ging alles dicht en zijn we terug gegaan naar het hostel na iedereen gedag gezegd te hebben. Heerlijk geslapen en vanmorgen heerlijk tot half negen in bed gelegen.

We zouden vanmorgen naar het Desert Park hier in de buurt gaan, maar bij het checken van mijn email gisteravond kwamen we tot de ontdekking dat er iets mis was gegaan met het boeken van het ticket naar Cairs van morgen... Daarom eerst maar even gaan informeren. Advies was om Qantas te bellen. Dat gedaan vanuit een telefooncel en alsnog een ticket kunnen regelen gelukkig!

Inmiddels al wat later en boodschappen gaan doen voor het ontbijt. Midden in het centrum op een bankje in de zon genoten van onze broodjes en yoghurt. Alice nog even verkend (veel Abo's en leuke winkeltjes) Toen weer terug naar het hostel voor de shuttle naar het park. Deze zou gaan om 11.40 uur, maar de dame van het hostel was vergeten om de nieuwe tijden op te hangen.... Nog even geinformeerd naar de busopstapplaats, bleek dat je moest reserveren. Dit kon gelukkig nog, maar het telefoontje wees uit dat de tijden niet meer geldig waren, oeps! De eerst volgende shuttle gings pas om 13.00 uur. Dat vonden we te laat, maar omdat we toch graag naar het park wilden, hebben we een taxi genomen. Echt een goede beslissing geweest! Het is een enorm groot park over Centraal australie, The Red Centre. Erg goed onderhouden en verzorgd. We hebben een aantal praatjes bijgewoond, een film gezien en pas tegen half vijf weer naar de uitgang terwijl we nog niet eens alles gezien hadden.

Aan een echtpaar uit Nieuw-Zeeland hebben we vervolgens onbeelfd gevraagd of ze terug gingen naar A.S. Dat gingen ze, maar wel met een omweg via Simpsons Gap, of we meer wilden! Graag zelfs!! Leuk met hen gesproken, de gap was erg mooi en midden in Alice weer afgezet om nog maar een klein stukje te hoeven lopen, prima!

Terug in ons hostle onze koffers opnieuw ingepakt, was echt een enorm zooitje geworden. Morgenochtend gaan we nog naar de Flying Doctors en welicht naar een kangoeroe-opvanghuis en daarna naar het Vliegveld. Vanavond hebben we nog met een aantal van de groep die nog in Alice zijn gegeten bij een van de hostels. Voor 5 AUD (is nog geen drie euro) heerlijk gegeten en daarna nog wat nageborreld met dezelfde club. Morgen naar Cairns. Geen idee hoe de faciliteiten daar zijn, maar dat merken jullie spoedig!

Kings Canyon

Toch gekozen om in een swag te slapen. Het voelde hier warmer dan bij de vorige locatie. Dit keer ook inderdaad veel beter bevallen. NIet koud gehad, alleen veel liggen draaien en dat is niet aanbevelenswaardig in een slaapzak ... Om 6 uur opgestaan, en na het hele ochtendritueel om iets voor 7 weggereden voor onze klim van vandaag. Het was maar een klein stukje, dus we konden op tijd beginnen aan de klim. Het eerste stuk van de klim wordt ook wel 'the heart attack' genoemd. Het ziet er niet echt stijl uit, maar eenmaal boven had iedereen het bloedheet en een hartslag van heel hoog en begreep iedereen de benaming!

Het uitzicht was echt een beloning, schitterend! De hele toch vond ik trouwens erg indrukwekkend. Horty had veel leuke dingen te vertellen en de uitzichten waren echt super mooi. Vond deze 'hike' ook erg aangenaam qua moeilijkheid.

Op een bepaald moment vertelde Horty dat we erg stil moesten zijn omdat vlakbij een speciaal soort koala zou verblijven. Gelukkig voor ons waren ze er..... Allemaal foto's maken, maar het bleken gewoon knijpbeestje te zijn... Ik moet zeggen dat er al een aantal rare details over deze ' koalasoort' door Horty verteld waren, waar ik m'n vraagtekens bij had, maar hij bleef echt heel goed in z'n rol. Achteraf natuurlijk erg hard gelachen. Na de toch lekker geluncht, broodjes kipburger met van alles en nog wat aan salade en daarna op naar Alice Spings, einddoel van de trip. We kregen nog een extra passagier van Adventure Tours voor het kantoor in Alice en op het laatste stuk van de bus (nog 6 uur rijden) nog veel gelachen. Elke aanwezige nationaliteit (Ozzie, Wales, Canada, Duitsland (deze niet...), Korea, China, Zwitserland en drie Hollanders) heeft nog z'n volkslied ten gehore gebracht. Om half zeven zijn we afgezet bij ons hostel, Alice Secret. WE delen de kamer met een engels meisje en een Nederlandse jongen. Ziet er schoon en prima uit hier allemaal.

Ja, ik wil!

Niet een bijzonder goede nacht achter de rug. In het begin had ik het meer dan warm, maar 's nachts werd ik wakker van de kou. Vanaf toen de laatste vier uur niet echt lekker meer geslapen. De wekker ging om kwart voor vijf en iets voor zes reden we weg om de zonsopkomst niet te missen. Erg mooi wederom, maar kon niet tippen aan de zonsondergang.

Van onze groep heeft slechts een iemand ervoor gekozen om de rots te beklimmen. De rest heeft met name uit oogpunt van respect voor de abo's ervoor gekozen om de klim niet te doen, maar de basewalk (eromheen lopen) te doen. Dit is een toch van dik 9 kilometer. Voor de abo's is de rots heilig en ze hebben daarom liever niet dat ie beklommen wordt. Vanwege het eventueel mislopen van inkomsten besluiten ze echter om de rots wel open te laten voor publiek en de beklimming niet te verbieden. Naast dit aspect zitten er ook diverse risico's aan de klim. In de afgelopen jaren zijn er 35 mensen van af gevallen. ZE konden het helaas niet navertellen.

Wij zijn dus de basewalk gestart onder het genot van de rest van de zonsopkomst. Op een supermooi punt besloot Her om op z'n knieen te gaan en me alsnog officieel ten huwelijk te vragen. Hij had zelfs een hele mooi ring voor me gekocht!1 Uiteraard heb ik JA gezegd!! Had dit echt niet verwacht.

Na dit mooie moment hebben we genoten van de rest van de tocht. Groot deel met ander reisgenootje afgelegd. We hebben prachtige foto's (denken we) gemaakt. Denk dat we er ongeveer twee uur over gedaan hebben, veel gestopt en veel gekeken. Aan het einde van de tocht was er fruitcake en zijn we naar het andere deel van het park, Kata Tutja gereden voor nog een wandeling.

Ook hier was het errug mooi. We hadden alleen niet helemaal goed begrepen dat het er zo rotsig zou zijn en daar waren m'n schoenen dan ook niet heel erg blij mee, ze zijn nog heel ... Maar het was wel heel erg mooi! Voor de lunch zijn we terug gereden naar het kamp. Wederom lekkere wraps gegeten. Na het opruimen en schoonmaken op weg gegaan naar Kings Canyon. Alweer een hele mooie rit en net in het donker aangekomen. Hier ook een kamp met keus voor tent of swag. Weet nog niet wat ik ga doen. Morgen kunnen we in elk geval wel uitslapen tot 6 uur en da's alweer de laatste dag van de toer.

De grote rode rots

Vandaag weer ontzettend vroeg opgestaan. Om half vijf vertrokken we. De ochtend voorin gezeten en met de gids zitten kletsen. In het donker nog veel kangoeroes gezien. Rond half zeven de eerste stop om de zonsondergang te bewonderen. Erg mooi! HIer hebben we ook hout verzameld voor het vuur van vanavond. Deze dag verder vooral heel veel gereden en veel van het landschap gezien. Blijf het toch indrukwekkend vinden, zo lang, zo veel van hetzelfde en het gaat mij niet vervelen.

Voor de lunch zijn we gestopt bij Mount Ebenezer; een leuk optrekken met ook een tentoonstelling van allerleid aboriginalspullen. Hier nog wat souvenirtjes op de kop getikt. We zijn trouwens ook eindelijk de grens tussen South Australia en Nothern Territory gepasseerd. Dit wordt aangegeven met een groot bouwwerk, erg leuk!

Na de lunch eindelijk op weg naar Uluru, ofwel Ayers Rock. Op een gegeven moment dachten we de rots te zien, maar helaas. Dit was een deel van een ander groot gesteente, maar ook erg mooi. Een tijdje later was het toch eindelijk zover; ULURU. Een gigantisch groot rood gesteente midden in het niets. We zijn eerst naar ons kamp gereden. We kunnen kiezen of we in tenten slapen of in een swag. Een swag is een soort eenpersoons joekelslaapzak met matras waar je je eigen slaapzak instopt en die helemaal dicht kan (wel ventilatiegaten gelukkig...).

Na de koelkastspullen te hebben uitgeladen zijn we naar het nationaal park Uluru en Kata Tutja gereden, vlakbij de camping. Een korte wandeling bij de rots gemaakt en Horty heeft er verhalen van/over de aboriginals bij verteld. Delen van de rots zijn 'sacred places', soms voor alleen mannen, soms voor alleen vrouwen en soms voor beiden. Van deze plekken mogen geen foto's gemaakt worden. Reden is dat deze foto's te vinden zijn op o.a. internet. Als aboriginal mannen een vrouwenplaats zien (of andersom) moeten ze gestraft worden. Om dit straffen te voorkomen is het fotograferen verboden. Boetes kunnen oplopen tot 5000 AUD, een hoop geld!

Na deze eerste korte verkenning met de bus naar sunsetplace gereden om de kleur van de rots te zien veranderen. Het was hier werkelijk een enorm circus van toeringcars. Gelukkig wist Horty een mooi plekje dat nog niet bezet was. Onder het genot van een glaasje champagne (bubbeltjeswijn..) en crackertjes met lekkere dip genoten van de zonsondergang en de prachtige kleursveranderingen van de rots.

Na deze ervaring terug naar ons kamp om de rest uit te pakkenen te koken. De zaklamp is hier geen overbodige luxe! Gelukkig wel een groot vuur om warm te blijven en voor de gezelligheid. Herbert heeft flink geholpen met bbq-en en we hebben prima gegeten. Gezellig gekletst en na het eten nog even gedoucht voor de volgende vroege morgen. Iedereen slaapt vanavond trouwens in een swag, ja, ook ik.

Coober Pedy

Vanmorgen dus op het onchristelijke tijdstip van 4.00 uur opgestaan. Wel lekker gespalen. Even een kop thee en om half vijf reden we weg. De eerste stop was in Port Agusta om een uur of zeven. Daar nog wat boodschappen gedaan en vervolgens weer verder gereden. Bij een enorm groot zoutmeer zijn we wat langer gestopt. De gids gaf aan dat het voor het eerst sinds tijden was dat er weer water in stond. Er lagen wel nog enorme zoutbrokken en het water was ook onwijs zout. Minpuntje: veel vliegen!!

Na dit bezoek weer verder gereden. Met name rechtdoor en veel niets. Moet zeggen dat ik het wel erg mooi vindt. Alhoewel het landschap van Jordanie toch wel wint.... In een enorm klein plaatsje (30 inwoners) hebben we geluncht bij een roadhouse (jaja, een huis aan de weg, ook wel grote benzinepomp genoemd). Dit keer geen warme plaat, maar wel lekkere sandwiches. Na de lunch gelijk weer doorgereden, op naar Coober Pedy. Onderweg in de bus allerlei spelletjes, muziek, slapen et cetera. Rond 14.30 waren we dan eindelijk op de plaats van bestemming. Er wonen hier ongeveer 200 mensen, waarvan 60-70% onder de grond in bunkhouses. Deze huizen zijn oude mijnen waar naar opaal gezocht werd. Door onder de grond te wonen beschermt men zich tegen de hitte in de zomer (tot over 50 graden) en de kou in de winter (tot ongeveer -10). We hebben een bezoek gebracht aan een museum. Daar een leuke film gezien over het ontstaan van CP en een rondleiding gekregen door een ondergrondse woning en een mijn. In de shop nog een mooi opalen kettinghangertje gekocht en wat ansichtkaarten. Daarna spullen uitgepakt, weer prima kamer; half onder de grond, maar best warm.

Nog even het dorp verkend. Erg saai, voel me hier niet veilig (net als rest van de groep) en zou hier ook voor geen goud, zelfs geen opaal, willen wonen! Wel hier eindelijk heel veel aboriginals te zien, ze zijn erg luid en het klinkt alsof ze voortdurend ruzie maken. Voor het diner aan nog even gedoucht, morgen namelijk weer om 4 uur opstaan.... We hebben gegeten in een pizzeria. Erg lekker en gezellig. Daarna met z'n allen ong even wat gedronken en alweer tijd om te gaan slapen!

Wilpena Pound en flinke wandeling

Vanmorgen om half zeven opgestaan. Even gedoucht (prima douche en schoon) en daarna ontbeten. Ook dit was erg goed verzorgd. Iets voor acht was alles weer schoon en de trailer weer volgeladen en konden we vertrekken. Rond een uur of negen een plas- en koffiepauze gehouden en daarna door gereden naar een erg mooi uitzichtpunt. Een grote lege vlakte omgeven door een vrijwel geheel ovale ring van bergketens. Uitleg gekregen van de gids over dit gebied en vervolgens verder gereden naar de voet van een mount (waarvan de naam me even ontschoten is) voor de beklimming ervan en een goed uitzicht over de gehele pound. De berg was best heel erg steil, 't was ook best warm, maar nog ongeveer een 1,5 uur waren we 2,5 km omhoog en konden we eindelijk genieten van het mooie uitzicht. Moet zeggen dat het de klim meer dan waard was. Op de top even tot rust gekomen en wat biscuits gegeten voordat we weer naar beneden gingen. Ik zag erg op tegen de tocht naar beneden, maar het viel uiteindelijk mee gelukkig. Na een dik uur waren we weer bij de bus waar we direcht ook gingen lunchen. De lunch bestond dit keer uit een broodje hamburger met salade, wederom erg goed verzorgd. Na de lunch hebben we nog een laatste 25 kilometer afgelegd naar de definitieve plaats van bestemming; een schapenboerderij annex kampeerboerderij. WEinig schapen te zien. Er 'wonen' hier maar ongeveer 500 schapen op een gebied van 400 km2, dus dat is vrij logisch... Onderweg trouwens wel heel veel kangoeroes en emoe's gespot. Ook een roadkill kangoeroe die door onze gids netjes aan de kant werd gesleept om verder leed te besparen.

Hier ziet het er verder netjes uit, heel basic maar schoon. Bij aankomst kregen we ook direct het schokkende nieuws dat we morgen om 4 uur ontbijten ('s morgens) en dat we om 5 uur vertrekken. Ik heb toch wat moeite met het feit dat we dit vakantie noemen ;-)Heb dit deel in de brochure over het hoofd gezien. Ik heb dan ook het vermoeden dat dit nog vaker voor gaat komen. Hoop het te overleven al dat vroege gedoe. Ik vond het de afgelopen 5 week tijdens de exchange al elke keer zo vroeg dag! Maar goed, na deze teleurstellende mededeling hebben we onze koffers/tassen uit de trailer gehaald en ons min of meer ingericht.

Wat handbagage spul overgezet naar de koffers om het gewicht in de bus te beperken. Daarna even naar de shop gelopen voor wat cola en een ansichtkaart (wilde actie!) en daarna het kangoeroe viewpoint bezocht. Dit was echt super! We hebben daar twee kangoeroes hele lange tijd van echt heel dichtbij (minder dan 10 meter) kunnen bekijken en fotograferen!! Een behoorlijk aantal hebben we van verderaf mogen bewonderen. Tezamen met de zonsondergang een mooie afsluiting van de dag. Morgen op naar Coober Pedy!

16 mei - heading north

Vanmorgen om kwart voor vijf opgestaan! Om kwart voor zes reden we bij Marlen & Graham weg. Op naar het grote avontuur. De goede locatie gelukkig in een keer gevonden. Nog heel even gewacht en afscheid genomen van Marlene (Graham moet vandaag voor darmonderzoek naar het ziekenhuis en van hem hebben we gisteravond al afscheid genomen). Bij Adventure Tours ging alles erg voorspoedig, we stonden op de lijst en konden snel inchecken voor onze reis. Rond half zeven reden we daarom met een club van 14 man (voornamelijk vrouw eigenlijk) en een tourguide (Horty) Adelaide uit. De groep lijkt erg leuk, vrij divers en uit diverse landen. Relatief wel veel engelsen. De tourguide is enthousiast en erg vrolijk.

Rond half tien hebben we onze eerste tussenstop gehad; toilet en ontbijt gehaald. Daarna nog een keer een tussenstop met plaspauze en vervolgens bij een erg leuke picknickplaats geluncht. Zelfs een warme lunch, wraps! Voor 0,20 AUD gaat de bakplaat namelijk aan. De wraps waren heerlijk evenals de salade. Na de lunch koers gezet voor een bezoek aan een rots met vele rotstekeningen van Aboriginals bij Yourambulla. Daar gelijk ook enorm veel kangoeroes gezien. Mooie klim naar boven gemaakt en een laatste stukje met een enorm steile trap. Was wel erg de moeite waard. Erg mooie, duidelijke, tekeningen en de gids kan goed vertellen over de betekenis van een en ander. Ook weer een mooie tocht terug met wederom meerdere roo's. Het laatste stuk in de bus toen op weg naar Parachilna, waar we rond een uur of 5 aankwamen. Vandaag 506 kilometer op de teller gezet.

Het Hostel ziet er netjes uit, maar ik moet wel even wennen aan het reizen als backpacker. Heb toch nog altijd liever een eigen kamer met eigen douche & toilet in plaats van een dorm met z'n tienen ;-)

We hebben nog van de zonsondergang genoten, erg mooi! Niet lang daarna gaan eten. We koken als groep, zowel ontbijt, lunch als diner. Vanavond salade gegeten met een lekker broodje, 3 soorten vlees en aardappelpuree. Volgens de gids was het kangoeroe, kameel en emoe, maar zeker bij de laatste twee heb ik mijn twijfels. Het smaakte meer naar gewoon worstje en hamburger. Smaak was overigens verder meer dan prima. Nog cake gegeten ter ere van een verjaardag van een van de reizigers en de trein van 2.8 kilometer kwam nog voorbij. Niet echt veel van gezien, maar toch leuk om te weten dat ie er was...

Na de afwas zijn we nog even 'het dorp' ingegaan naar de bar (het hele dorp telt zeven inwoners...). Daarna op tijd naar bed, 't was vroeg vanmorgen en morgen gaat om 6 uur de wekker weer.