De grote rode rots

Vandaag weer ontzettend vroeg opgestaan. Om half vijf vertrokken we. De ochtend voorin gezeten en met de gids zitten kletsen. In het donker nog veel kangoeroes gezien. Rond half zeven de eerste stop om de zonsondergang te bewonderen. Erg mooi! HIer hebben we ook hout verzameld voor het vuur van vanavond. Deze dag verder vooral heel veel gereden en veel van het landschap gezien. Blijf het toch indrukwekkend vinden, zo lang, zo veel van hetzelfde en het gaat mij niet vervelen.

Voor de lunch zijn we gestopt bij Mount Ebenezer; een leuk optrekken met ook een tentoonstelling van allerleid aboriginalspullen. Hier nog wat souvenirtjes op de kop getikt. We zijn trouwens ook eindelijk de grens tussen South Australia en Nothern Territory gepasseerd. Dit wordt aangegeven met een groot bouwwerk, erg leuk!

Na de lunch eindelijk op weg naar Uluru, ofwel Ayers Rock. Op een gegeven moment dachten we de rots te zien, maar helaas. Dit was een deel van een ander groot gesteente, maar ook erg mooi. Een tijdje later was het toch eindelijk zover; ULURU. Een gigantisch groot rood gesteente midden in het niets. We zijn eerst naar ons kamp gereden. We kunnen kiezen of we in tenten slapen of in een swag. Een swag is een soort eenpersoons joekelslaapzak met matras waar je je eigen slaapzak instopt en die helemaal dicht kan (wel ventilatiegaten gelukkig...).

Na de koelkastspullen te hebben uitgeladen zijn we naar het nationaal park Uluru en Kata Tutja gereden, vlakbij de camping. Een korte wandeling bij de rots gemaakt en Horty heeft er verhalen van/over de aboriginals bij verteld. Delen van de rots zijn 'sacred places', soms voor alleen mannen, soms voor alleen vrouwen en soms voor beiden. Van deze plekken mogen geen foto's gemaakt worden. Reden is dat deze foto's te vinden zijn op o.a. internet. Als aboriginal mannen een vrouwenplaats zien (of andersom) moeten ze gestraft worden. Om dit straffen te voorkomen is het fotograferen verboden. Boetes kunnen oplopen tot 5000 AUD, een hoop geld!

Na deze eerste korte verkenning met de bus naar sunsetplace gereden om de kleur van de rots te zien veranderen. Het was hier werkelijk een enorm circus van toeringcars. Gelukkig wist Horty een mooi plekje dat nog niet bezet was. Onder het genot van een glaasje champagne (bubbeltjeswijn..) en crackertjes met lekkere dip genoten van de zonsondergang en de prachtige kleursveranderingen van de rots.

Na deze ervaring terug naar ons kamp om de rest uit te pakkenen te koken. De zaklamp is hier geen overbodige luxe! Gelukkig wel een groot vuur om warm te blijven en voor de gezelligheid. Herbert heeft flink geholpen met bbq-en en we hebben prima gegeten. Gezellig gekletst en na het eten nog even gedoucht voor de volgende vroege morgen. Iedereen slaapt vanavond trouwens in een swag, ja, ook ik.